Neuroloog dr. J.C.J. van Hemert, toetste als eerste Len Del Ferro’s hypothese. Tijdens dit wetenschappelijk onderzoek, werd met behulp van o.a. röntgenopnamen, aangetoond dat de middenrifspier tijdens het stotteren ongecontroleerde bewegingen maakt.

Hierdoor wordt de luchtstroom ernstig verstoord en komt de uitgeademde lucht in “horten en stoten” tegen de stembanden aan. Stotterend spreken is het resultaat.

Sindsdien is meermalen wetenschappelijk vastgesteld dat de Del Ferro Methode effectief is voor het oplossen van stotteren. Onder meer door neurochirurg dr. M.P.A.M. de Grood (†) van het St. Elizabeth Ziekenhuis te Tilburg.

Ook professor Peter T. Macklem van de McGill University van Montreal, Canada, één van de meest gerenommeerde specialisten op het gebied van longfysiologie en het middenrif, heeft de conclusie van Del Ferro bevestigd. Onder zijn leiding is drie jaar gedegen onderzoek verricht in o.a. het Erasmus Ziekenhuis van de Vrije Universiteit Brussel en in de Clinica Del Lavora in Pavia (Italië). De uitkomsten van dit onderzoek zijn gepubliceerd in het gerenommeerde vakblad van de “thorax society”.

Het voormalig RZZ (Regionaal Ziekenfonds Zwolle) hield samen met een aantal andere zorgverzekeraars in 1987 een resultaat onderzoek en kwam tot dezelfde conclusie:


„ …de Del Ferro-methode is zeer goed en effectief.“

In de uitgave (nummer 4/1987) van het WAGZ magazine schrijft adviserend fysiotherapeut A. van Zanten:

„ ...In betrekkelijk korte tijd werden spectaculaire verbeteringen geconstateerd. Patiënt X bleek tijdens het eerste contact voor de behandelingen een extreem stotterprobleem te hebben. Drie maanden later blijkt hij op het spreekuur bijna zonder haperingen te kunnen spreken. De patiënt is bijzonder blij met deze methode. Zijn zelfbewustzijn is enorm toegenomen. Na negenentwintig behandelingen bij het Del Ferro Instituut is patiënt X volkomen genezen...“.