Bij toeval las ik hoe de heer Del Ferro stotteren met succes behandelde.Ik was enthousiast. Ik herkende namelijk in zijn benadering en behandeling van stotteraars mijn eigen benadering van kinderen met een minimale hersendysfunctie. Ik ben kinderarts en behandel veel van deze kinderen, Zij hebben duidelijk een geringe maar erg hinderlijke organische aandoening een onregelmatig functioneren van de hersenen.

Nu leidt dit er toe dat hun motoriek onhandig is: als het hele spierstelsel onhandig beweegt ligt het voor de hand dat je oogspiertjes er moeite mee hebben om de ogen goed te laten samenwerken en hetzelfde geldt voor de spiertjes die ervoor moeten zorgen dat je geen moeite hebt met praten.

Nu is het leuke dat deze kinderen door een bepaald soort gymnastiek na enkele maanden veel meer kunnen presteren en weer zelfvertrouwen krijgen. Ze leren hun spieren beter te gebruiken en hun ogen beter te richten. Wat mij nu zo trof in de behandeling van stotteraars door Del Ferro is dat stotteraars, net als kinderen met en minimale hersendysfunctie, erg met zichzelf in de knoop zitten en heel vaak te horen krijgen: "zo is het nu eenmaal. Je moet gewoon beter je best doen". En hier was nu iemand die, met de simpele oplossing van het oefenen van de ademhaling (middenrif), mensen hun zelfvertrouwen terug geeft - zonder het verwijt dat ze beter hun best moeten doen en zonder de voorspelling "zo is het nu eenmaal".

Een geweldige vondst; mijn conclusie is dan ook:
"Je hebt gemerkt dat je beter kunt leren en je ogen beter kunnen samenwerken. Voor je stotteren is er nu ook een speciale gymnastiek".

SAMENGEVAT: Niet zeuren maar doen als de mogelijkheden er zijn!


Ph. H. Fiedeldij Dop